„Pójdź za Mną!” (Mk 2, 14): Powołanie do służbykapłańskiej
i życia konsekrowanego we współczesnym świecie
Orędzie Synodu Biskupów
Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego z 2026 roku
do rodziców, młodzieży, duchowieństwa, osób konsekrowanych i
świeckich UKGK w Ukrainie i na emigracji oraz do
wszystkich ludzi dobrej woli
Wtedy usłyszałem głos Pana mówiącego:
„Kogo mam posłać? Kto by nam poszedł?”
I odpowiedziałem: „Oto ja, poślij mnie!”
(Iz 6, 8)
Drodzy w Chrystusie!
Zgromadzeni na tegorocznym Synodzie Biskupów UKGK w Maryjnym Centrum Pielgrzymkowym w Zarwanicy, z poczuciemduszpasterskiej odpowiedzialności za dobro powierzonych namwiernych, poświęciliśmy szczególną uwagę tematowi„Duszpasterstwo powołań do kapłaństwa i życia zakonnego”.
W rozumieniu chrześcijańskim powołanie to nie zawód, lecztożsamość, która rodzi się jako odpowiedź na wezwanie do byciauczniem Chrystusa. W szerszym znaczeniu każdy chrześcijaninma swoje powołanie — na drodze do zbawienia świadczyć o Bożej miłości w świecie odpowiednio do swojego wieku i stanu, wzrastając w wierze, świętości oraz miłości.
Jednocześnie niektórzy są wezwani do szczególnej służby: „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi” (Mt. 4, 19). Najczęściej to powołanie realizuje się w służbie kapłańskiej lub w życiu konsekrowanym.
W ciągu historii naszego Kościoła Pan nieustannie posyłałgorliwych robotników na swoje żniwo. Wezwanie Chrystusaprzyprowadziło niegdyś do pieczar kijowskich Antoniego i Teodozjusza — inicjatorów ukraińskiego życia zakonnego. Byłoono drogowskazem także dla hrabiego Romana Szeptyckiego, który, zostając metropolitą, stanął na czele duchowego odrodzenianaszego Kościoła i narodu ukraińskiego w XX wieku. W czasachreżimu ateistycznego za Bożym głosem szli do podziemia młodziposzukiwacze Bożej prawdy, aby zachować iskry nadziei i światłowiary pośród ciemności, zła i kłamstwa. Następnie, z Bożymbłogosławieństwem, po wyjściu Kościoła z podziemia, wielkaliczba młodzieży odpowiedziała na wewnętrzne wezwanie Pana„Pójdź za Mną” — i wstąpiła do odbudowanych seminariów, klasztorów oraz wspólnot życia konsekrowanego.
Duch Święty zawsze napełnia Kościół robotnikami w Bożejwinnicy, nawet w najtrudniejszych czasach próby. Trzeba jedyniebyć otwartym na dar powołania, pragnąć tego daru i nieustanniesię modlić: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swojeżniwo” (Mt 9, 37–38). Dlatego z wdzięcznością dla wszystkich, którzy już odpowiedzieli na Pańskie wezwanie, zachęcamy was, drodzy bracia i siostry, do otwierania swoich serc w modlitwie naten Boży dar.
Drodzy chłopcy i dziewczęta! Możecie zapytać siebie: w jakisposób Bóg wzywa do służby w Kościele? Najczęściej powołanierodzi się już od najmłodszych lat, gdy dziecko odkrywa dla siebieJego dobroć oraz miłość i zaczyna rozumieć, jak bardzo są one ważne dla jego życia. Pan przemawia poprzez udział w życiuwspólnoty kościelnej, przede wszystkim w rodziniechrześcijańskiej — „Domowym Kościele”, a także w lokalnejwspólnocie parafialnej. Wezwanie to dociera przez Jego słowopodczas słuchania i czytania Pisma Świętego. Przemawia On w życiu liturgicznym Kościoła poprzez Sakramenty Święte, szczególnie Sakrament Pokuty, a także w ciszy osobistejmodlitwy. Pan wzywa również przez ludzi, którzy swoimświętym, radosnym i miłym Bogu życiem pomagają innym Gopoznać i skłaniają do pójścia za Nim.
Powołanie w Kościele – to wielki dar i zarazem wielkaodpowiedzialność. Wymaga ono otwartości, ducha słuchania, wewnętrznej wrażliwości oraz zdolności rozpoznawania w głębiserca Bożego głosu. Aby należycie odpowiedzieć na to wezwanie, należy pielęgnować miłość do Chrystusa i Jego Kościoła, byćgotowym stać się narzędziem w Bożych rękach i otworzyć się naróżne formy posługi. Módlcie się i pracujcie nad sobą, wzrastajciew cnotach, słowem i czynem pomagajcie innym zbliżyć się doBoga. Bierzcie aktywny udział w chrześcijańskich wspólnotachmłodzieżowych. Przeżywając osobiste, rodzinne czy społecznetrudności, zwłaszcza pośród próby obecnej wojny, rozwijajcieosobistą przyjaźń z Panem Jezusem, szukając u Niego wsparcia, pocieszenia i drogowskazu dla swojego życia. Niech pomaga wammodlitewna bliskość z Jego Najświętszą Matką, która jest wzoremotwartości na dar powołania: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1, 38).
Drodzy rodzice! Dziękując wam za waszą służbę, zachęcamywas do życia pełnią życia chrześcijańskiego w waszych rodzinach. Traktujcie swoje dzieci ze świadomością, że są one dziećmiBożymi, powierzonymi waszej opiece. Codziennie módlcie sięrazem z nimi i wspólnie bierzcie aktywny udział w życiuKościoła. Wspierajcie pragnienia dzieci, by służyć Bogu orazKościołowi. Bądźcie dla nich żywym obrazem Bożej miłości. Własnym przykładem uczcie je ofiarności, hojności oraz zaufaniado Bożej łaski. Otwórzcie dzieciom wielkość służby kościelnej i pamiętajcie, że rodzice kapłana, zakonnika czy zakonnicy ciesząsię szczególnym szacunkiem w Kościele jako ci, którzypobłogosławili swoje dzieci, by oddały swoje życie Bogu.
Drodzy ojcowie duszpasterze! Razem ze swoimiwspólnotami parafialnymi wypełniacie szczególne zadanie w duszpasterstwie powołań — rozpoznawanie działania DuchaŚwiętego w sercach najmłodszych parafian. Dlatego tak ważnejest wsparcie powołania młodego człowieka poprzez uważnesłuchanie, zachęcanie a także pomoc. Osobisty przykład waszegopobożnego życia, radosnej i gorliwej służby w duchu samoofiaryzachęca młodego człowieka do pójścia w ślady kapłana.
Nierzadko powołanie młodego człowieka gaśnie tylkodlatego, że nikt wcześnie go nie zauważył i nie wsparł. Pielęgnujcie powołania, zapraszając dzieci i młodzież doaktywnego udziału w nabożeństwach kościelnych. Regularniespotykajcie się z młodzieżą, organizujcie dla niej pielgrzymki i obozy letnie. Zapraszajcie kleryków, kapłanów a także osobykonsekrowane na wydarzenia dla dzieci i młodzieży. Przedewszystkim zaś módlcie się o powołania wraz z całą wspólnotąparafialną. Jeśli z waszej parafii wywodzą się powołania dosłużby kapłańskiej lub życia konsekrowanego, dbajcie o to, bymłodzi ludzie o tym wiedzieli. Zapraszajcie te osoby, aby mogłyświadczyć w swojej macierzystej parafii o własnej drodzepowołania.
Drodzy ojcowie, bracia i siostry ze wspólnot zakonnych!Bądźcie obecni w życiu naszej młodzieży. Niech radość waszegopowołania będzie widoczna dla wszystkich w waszych słowach i czynach. Pielęgnujcie cnoty ewangeliczne — ubóstwo, czystość i posłuszeństwo, żyjąc razem we wspólnocie, która jest wzoremchrześcijańskiego braterstwa, wspólnoty sióstr, współpracy dladobra Kościoła Chrystusowego oraz uświęcenia ludu Bożego. Dbajcie o prowadzenie duchowe — ojcostwo i macierzyństwo — zarówno w swoich wspólnotach, jak i wobec tych, którzyprzychodzą do waszych klasztorów, szukając wsparcia, uzdrowienia lub pomocy.
Drodzy w Chrystusie bracia i siostry! Wiedzcie, żepowołanie do służby kapłańskiej i życia konsekrowanego jestoznaką żywotności Kościoła. Wszak nieustannie rodzi on nowychrobotników dla winnicy Chrystusowej. Żywa parafia jest tymmiejscem, gdzie młody człowiek może spotkać żywego Chrystusai usłyszeć Jego wezwanie: „Pójdź za Mną!”. Prawdziwy „Kościółdomowy” – to wspólnota rodzinna, która stwarza wszelkiewarunki do tego, aby ziarno powołania wzrastało do dojrzałości. Czuwajmy więc wszyscy razem nad tym wielkim darem i towarzyszmy powołanym naszymi modlitwami.
Błogosławieństwo Boga wszechmogącego, Ojca i Syna, i Ducha Świętego niech zstąpi na każdego młodego człowieka, najego rodziców, na kapłanów, zakonników i zakonnice, na każdąnaszą wspólnotę parafialną i na cały nasz naród i niech pozostaniez nami wszystkimi na zawsze.
W imieniu Synodu Biskupów Ukraińskiego KościołaGreckokatolickiego
† SWIATOSŁAW
Dano w Kijowie,
przy Soborze Patriarszym Zmartwychwstania Chrystusa,
w dniu Świętego Apostoła Akwili.
